آن روز كه من و تو يكي شويم ،روزي است كه صدها سال از بلعيده شدنمان در دل زمين گذشته باشد.

هنوز جاي زخم چنگالهايت برروي پوستم زق زق مي كنند.

بشر مدتي است تمام شده!

زخم هايش هنوز نخشكيده اند.خونش هنوز داغ است.هنوز بالا و پايين رفتن قفسه سينه اش نويد حيات مي دهد.هنوز دست هايش مشت شده اند…مشت شده از خشمي كه سالها رهايش نكرد وهيچ گاه با شدت فشار هايي كه بر مشتش وارد مي ساخت از شدت آن كاسته نشد.صورتش گلگون است و هنوز آثار سيلي هاي متعدد بر روي آن  خود را به نمايش مي گذارند.سيلي هايي كه نه براي حفظ آبرو از خود مي خورد،بلكه براي نجات كسي كه آن سيلي هارا به او زده بود،از …از ……كفه ترازو به سمت نگقتن آن است…؟! ؟! ؟!دو نقطه دي.او سيلي ها را از كسي خورده بود كه اكنون بالاي سرش نشسته است و به شاهكار خود مي نگرد.از كسي خورده بود كه اكنون غنچه عميقي راك ه با چاقو در شكم او نقاشي كرده بود ،نظاره مي كرد…او سيلي ها را از قاتل خود خورده بود.زيرا ديگر قفسه سينه اش بالا و پايين نمي رفت. زيرا پس از گذشت ساليان دراز مشتش وا شده بود…قاتل مشت او را باز كرد و نام خود را خالكوبي شده بر كف دست بي جان او مشاهده كرد…سپس بدون آنكه قطره اشكي از چشمان پر كينه اش سرازير شود،بر خاست و وجدانش را غرقه در خون، بر روي كف آسفالت رها كرد…و رفت…